0

10 minut od Chełma – Torfowisko Sobowice

Spread the love
  •   
  •   
  •   
  •   
  •   
  •   
  •   
  •   
  •   
  •   
  •   Yum
  •   
  •   
  •  
  •  

TORFOWISKO SOBOWICE

Rezerwat torfowiskowy o powierzchni 95,46 ha, utworzony rozporządzeniem Wojewody Lubelskiego z dnia 5 marca 2004 r. Torfowisko objęte częściową ochroną rezerwatową położone jest w centralnej części gminy. Usytuowane jest w obniżeniu pomiędzy dwoma pagórami. Zbocza wzniesienia zamykającego rezerwat od południa zajmują rozległe pola uprawne, a wzniesienia leżącego na północ porasta las. Przy zachodniej granicy rezerwatu bierze początek, a następnie płynie granicą północną niewielki potok – Janówka, będący dopływem Uherki. Dolinę potoku poniżej rezerwatu zajmują zagospodarowane łąki kośne oraz tereny zdegradowane w wyniku eksploatacji torfu. Wschodnią część torfowiska ograniczają także łąki oraz pola uprawne. Granice tego obiektu na niewielkim odcinku przylegają do torów linii kolejowej Chełm – Lublin. Pod względem walorów florystycznych rezerwat „Torfowisko Sobowice” jest jednym z najciekawszych obiektów na Lubelszczyźnie. Wyraźnie różni się florystycznie od torfowisk Roskosz, Brzeźno, Bagno Serebryskie. W przypadku roślinności torfowiskowej nie rośnie tu kłoć wiechowata. Na terenie rezerwatu dominują inne stanowiska typowo torfowiskowe, towarzyszą im zespoły roślinności ciepłolubnych muraw, zarośli oraz fragmenty zalesione. Najrzadsze zbiorowiska torfowiskowe występujące na terenie rezerwatu to zespoły: turzycy Davalla i marzycy rudej. Osiągają one niespotykaną na pozostałych torfowiskach węglanowych powierzchnię. Na uwagę zasługuje również niespotykany w pozostałych rezerwatach zespół zaroślowy z brzozą niską i wierzbą rokitą. Niezwykle ciekawa roślinność ciepłolubna występuje na dwóch niewielkich wysepkach wapiennych. Rośnie tu wisienka stepowa, powojnik prosty, tojad dzióbaty, pluskwica europejska a brak jest występujących na pozostałych torfowiskach omanu wąskolistnego, starca cieniostego i lnu złocistego. Spośród występujących tu roślin na uwagę zasługują gatunki chronione: powojnik prosty, mieczyk dachówkowaty i masowo występujący tojad dzióbaty. Obrzeża wysepek oraz znaczne fragmenty w południowej części rezerwatu zajmują bogate florystycznie i obfitujące w rzadkie gatunki roślin łąki trzęślicowe. Rosną tu m.in. storczyki: krwisty, szerokolistny, kruszczyk błotny oraz gnidosz królewski, goryczka wąskolistna, kosaciec syberyjski i ciemiężyca zielona. Na wilgotnych łąkach w obrębie rezerwatu występuje największa na Lubelszczyźnie populacja pełnika europejskiego. Dwie rośliny wymagają szczególnego komentarza. Pierwszą z nich języczka syberyjska – gatunek nieznany dotychczas z terenu Lubelszczyzny, mając jedyne stanowiska na Kielecczyźnie. Uznany jest on za ginący w Polsce. W okresie letnim ochroni się aktywnie języczkę syberyjską. Stanowiska tego gatunku odsłania się każdego roku, w okresie gdy jest ona najbardziej narażona na zacienienie i zagłuszenie przez otaczające rośliny. Następną rośliną jest storczyk wątlik błotny, znany dotychczas z jednego stanowiska na Lubelszczyźnie. Na terenie tego rezerwatu prowadzi się także w okresie zimowym wycinkę zadrzewień i zakrzewień, głównie wierzbowych i brzozowych. Rośliny i zwierzęta zasiedlające otwarte tereny torfowiskowe, są wypierane w wyniku zmieniającego się siedliska. Zarastające torfowisko szybko utraciło by swoje cenne walory przyrodnicze. Zabiegi prowadzące do odsłonięcia zarośniętych przez drzewa i krzewy powierzchni prowadzi się na tym terenie w zależności od tempa zarastania, co kilka lat. Występują tu motyle znane z nielicznych stanowisk lub nie podawane dotychczas z terenu Polski, jak również gatunki rzadkie w Europie. Do najcenniejszych motyli dziennych należą chronione: paź królowej, mieniak tęczowy, strzępotek edypus, modraszek telejus, modraszek nausitous, jak również gatunki narażone na wyginięcie: strzępotek soplaczek, czerwończyk nieparek i modraszek alkon oraz gatunki rzadkie: rojnik morfeusz, rusałka wierzbowiec, bielinek rukiewnik, wietek gorczycznik, czerwończyk płomieniec i modraszek malczyk. W porównaniu do innych torfowisk węglanowych awifauna tego rezerwatu jest dosyć uboga. Gniazdują tu dubelty, błotniaki łąkowe. Pod koniec lat osiemdziesiątych na torfowisku obserwowano nie gniazdujące obecnie wodniczki. W 2005 roku we wrześniu obserwowano na tych terenach młode tegoroczne żółwie błotne.

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *